ՀԻՄԱ


ՉԷ, ՉԵՄ ԱՓՍՈՍՈՒՄ

(Զրույց բարձրաձայն, Թ)


Անցած օրը ընկերներիցս մեկը, 
Հայ ազգային կոնգրեսի անդամ, 
ինձ ասեց՝ 
Մարինե, 
դու շուտ շուտ ես կարծիք փոխում, 
ժամանակին Լևոնին քննադատեցիր, 
հետո ասեցիր որ սխալվել ես, 
որ ցավում ես դրա համար, 
հիմա նորից ես քննադատում, 
գուցե վաղը նորի՞ց ասես որ սխալվել ես։   

Շատ ցավոտ հարց ա, 
գուցե մյուս ընկերներիս մտքում էլ էս հարցը կա, 
ուզում եմ սրա մասին խոսել։   

Հա, տխրում եմ, 
տխրում եմ նրա համար ինչ եղավ, 
տխրում եմ որ նորից հավատացի, նորից խաբվեցի, 
բայց տխրելով հանդերձ, 
չէ, չեմ ափսոսում, 
մտածել եմ դրա մասին, 
շատ,
ու չէ, չեմ ափսոսում 
Լևոնին հավատալու իմ վերջին փորձի համար։   

Չեմ ափսոսում, 
որովհետև, իմ սիրելի ՀԱԿական ընկերներ ջան, 
եթե ես կրկնակի խաբվելու էս ցավոտ փորձը չունենայի, 
չէի կարողանա հասկանալ էն առեղծվածը, 
թե ոնց ա լինում, 
որ դուք, 
ազնիվ լինելով հանդերձ, 
խելոք լինելով հանդերձ, 
էսօր պաշտպանում եք 
Լևոնի սարսափելի դիրքորոշումը 
Հայաստանի ապագայի հարցում։   

Տես նաև՝ ՀԱՐՑ ԱՌԱՋԻՆ ՆԱԽԱԳԱՀԻՆ
ԵՐԿՐՈՐԴ ՀԱՐՑՍ ԱՌԱՋԻՆ ՆԱԽԱԳԱՀԻՆ

ԸՆԿԵՐՆԵՐԻՍ
ՄԱՐԴՆ ՈՒ ՆԱԽԱԳԱՀԸ
Ե՞ՐԲ ԳՐՎԵՑ «ՊԱՏԵՐԱԶՄ ԹԵ ԽԱՂԱՂՈՒԹՅՈՒՆԸ»
«ՂԱՐԱԲԱՂՑԻ Ա, ԿՀԱՄՈԶԻ»
ԻՆՉՈ՞Ւ ԷԻՔ ԾԻԾԱՂՈՒՄ
ԼԵՎՈՆՆ ՈՒ ՁԵՌՆՈՑԸ
ՍԵՐԺՆ ԱՐԴԵՆ ՄՈՆՂՈԼ ՉԻ, ՈՉ ԷԼ ԹԱԹԱՐ
ԻՄՊԵՐԻԱԼԻՍՏ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ
ՔՐԻՍՏՈՍՆ ՈՒ ՀՈՒԴԱՆ՝ ըստ ԼԵՎՈՆԻ
ԷՍ ԳԼՈՒԽԸ ՎԱՂՈՒՑ ԷԻ ԳՐԵԼ
ՈՐ ՀԱՅԱՍՏԱՆԸ ՉԼԻՆԻ

ԶՐՈՒՅՑ ԲԱՐՁՐԱՁԱՅՆ