Rencentres poétiques. Invitation par la mairie de Villeurbanne,  2007
Here is a excerpt from my essay «Ուրախության հնարավորության մասին»,  containing some memories from Villeurbanne:
Ես Վիեննայով էի վերադառնում, բայց գալիս էի ֆրանսիական Վիյորբան քաղաքից, որը փաստորեն Լիոնի հյուսիսարեւելյան շարունակությունն ա։ Հայաստանի տարվա առթիվ հրավեր էի ստացել Վիյորբանի քաղաքապետից՝ վարելու մարտի 8-ի ավանդական երեկոն։ Քաղաքապետը՝ Ժան-Պոլ Բրետը, սոցիալիստ էր եւ ուներ բազմազգ աշխատակազմ։ Աշխատակիցները, որ ինձ օգնում էին իմ ճամփորդությունն ու երեկոն կազմակերպելիս, երեքն էին. Պասկալն իսպանուհի էր, Սելինն իտալուհի, իսկ Պիեռը խորվաթ։ Մովսեսին առանձին կնշեմ, որովհետեւ՝ «Հայերը Ֆրանսիայի վետերան համայնքն են», ասեց ինձ Պասկալը։ Բազմազգությունը Եվրոպայի համար վաղուց արդեն բնորոշ հատկանիշ ա, բայց նույնիսկ էդ ֆոնին իմ տեսածը աչքի էր խփում։ Ինձ բացատրեցին, որ Վիյորբանը արդյունաբերական բում ապրելով, միանգամից իրա կողմն ա քաշել-բերել աշխատանք փնտրողների՝ բոլոր երկրներից։ «Էդ բումը դեռ շարունակվում ա՞», միամիտ-միամիտ հարցրեցի ես։ «Վերջացավ,- ասեց քաղաքապետը,- արդյունաբերությունը Ֆրանսիայում վերջացավ»։ Ես էնքան ափսոսում եմ, որ չհարցրեցի Ժան-Պոլ Բրետին, թե արդյունաբերության ավարտից հետո հիմա ի՞նչն ա սկսվել Ֆրանսիայում։ Արդեն բերանս բացել էի, որ հարցնեմ, բայց հենց էդ ժամանակ իմ առաջ դրեցին մի ամբողջ ափսե լիքը խորոված գորտեր։ (You can find the essay in my book կարմիր աֆիշ / red poster







On my last day in Villeurbanne, with Movses from mairie, and his wife, Anoush.